Wedergeboorte?

Vlak voor dat mijn advertentie op Marktplaats verloopt krijg ik een bod op mijn oude vertrouwde houten rolluikbureau. Ik ben verrast. Het leek er even op dat niemand interesse had in dit mooi stuk nostalgie. Behalve dan de bieders waarop het niet eens de moeite waard is te reageren.
Het is een serieus bod en ik ga akkoord. We spreken af dat de koper het een dag later veilig volgens de ons opgelegde maatregelen (oh…ik wil het er niet over hebben) op komt halen. De man, type walrus, is verrukt als hij het bureau ziet. “Puur oud vakmanschap” noemt hij het. ”Een juweeltje!”. Het lijkt me een wat overdreven reactie maar als hij mij enthousiast vertelt hoe hij het bureau helemaal gaat ontmantelen, stukje voor stukje opschuurt en weer een nieuw leven gaat geven, herken ik de blijdschap van iets vinden waar je naar op zoek bent. Zo is het ooit ook in mijn bezit gekomen. Enkele jaren geleden heb ik echter afscheid genomen van dit enorme meubelstuk dat via een prominente plek in huiskamers, langzaamaan verhuisde naar de bovenetage en uiteindelijk naar het tuinhuis van het huis waar we nu wonen.
Komt het door mijn blik, of door mijn mede-enthousiasme voor zijn plannen, dat hij bij het afrekenen belooft mij een foto te sturen van het resultaat? De blije walrus, die al met pensioen is en graag iets omhanden heeft, laadt het bureau in delen voorzichtig in zijn gehuurde “Pak ’n Bak”. We praten ondertussen nog wat over koetjes en kalfjes en over de bijzondere tijd waar we in leven. We geven elkaar geen hand, hij stapt in en zwaait me claxonnerend uit, op weg naar Hoek van Holland.
Het klinkt misschien een beetje gek, maar nu het bureau definitief verkocht is komen er ineens allerlei vragen bij me boven. Waar komt het nu terecht? Is zijn vrouw er wel zo blij mee? Wat vinden zijn kinderen en kleinkinderen er van? Wie gaat ‘m gebruiken? Waar komt het te staan? Zal het mooi worden?
En wat vindt het bureau er zelf van? In de 19e eeuw ergens in Frankrijk geboren, waarschijnlijk op een kantoor dienst gedaan en eind jaren 70 naar Nederland afgereisd samen met een handelaar die er wel een markt voor wist in Nederland. En wat was ik er toen blij mee! De (geheime) laadjes, vakjes, schapjes en andere opbergmogelijkheden. Bijna 40 jaar is hij mijn stille getuige geweest in goede en slechte tijden. En vandaag, op zijn oude dag, meegenomen naar een huis aan de kust om zijn leven weer wat op te laten kalefateren en weer te mogen en kunnen shinen.
Ik gun het hem van harte, mijn bureau!

© Lizziebizzies, 22 april 2020