Thomas

Bij het lezen van de ochtendkrant snel ik de koppen op de voorpagina om vervolgens om te slaan naar de column van Thomas Verbogt, linksboven op de achterkant van de voorpagina. Altijd weer een prettig ochtendritueel. Een soort van “goedemorgen, lekker geslapen?”. Zijn woorden nemen me een paar minuten mee naar een kleine gebeurtenis in zijn leven en zijn gedachten daar over. Het maakt iets bij me los. Een gevoel. Ik ben onder de indruk van de schoonheid van zijn woorden.  Ik vind er blijdschap, hoop, troost, melancholie of gewoon herkenning, met als gevolg een glimlach, een schaterlach of stof tot nadenken. Als de tijd het nog toelaat voor vertrek naar mijn werk lees ik de column voor aan mijn man, die ietwat ongeduldig  mijn enthousiasme aanhoort en het verhaal vervolgens op een geheel andere eigen wijze interpreteert. Op zijn wijze. Het lezen, voorlezen en de reactie van mijn man voelt als ochtendgymnastiek voor mijn brein. Erik Scherder kan trots op me zijn, ook al lees ik de krant zittend op een stoel aan tafel.

En nu heb ik hem in het echt ontmoet! In een klein theatertje in een nabijgelegen dorpje, waar hij in gesprek ging over zijn schrijverschap en vragen beantwoordde van de bezoekers.  Omdat we in dezelfde stad zijn geboren, allebei een Stefaantje zijn geweest en hij mij elke ochtend, zonder dat hij hier weet van heeft, met zijn column de dag helpt opstarten voelde het alsof ik op visite was bij een goede oude bekende.

Door zijn foto bij de columns en op de achterkant van zijn boeken wist ik natuurlijk al hoe hij er uit zag, maar zijn manier van bewegen (wat aarzelend), praten (betrokken, nadenkend waarbij hij naar zijn hoofd grijpt en zijn woorden met hand- en armbewegingen kracht bij zet) en zijn stemgeluid (ietwat gedistingeerd en warm ) waren nieuw voor mij.

Tot slot las hij een fragment voor uit zijn nieuwe boek;  over zijn eerste grote liefde, over de kus die maar liefst vijf minuten duurde. De mooi gekozen woorden in prachtige zinnen en zijn manier van voorlezen lieten me de hartstocht, het verlangen en de onzekerheid voelen.  Ik weet het, het is mijn interpretatie. Maar het bij een ander kunnen losmaken van deze gevoelens zonder deze woorden te gebruiken, noem ik KUNST!  

Ik verheug me nu al weer op de krant van morgen.   

© Lizziebizzies, 27 september 2020