Tango

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is tango-1.jpg

We zien elkaar wekelijks bij de koorrepetitie. We praten niet vaak samen. Niet omdat we elkaar niets te vertellen hebben, maar gewoon omdat het er niet van komt. En we zijn er natuurlijk om te zingen! Tijdens het zingen communiceren we vaak via een glimlach of een blik van herkenning. Een vorm van communicatie waar geen woorden voor nodig zijn.

Op vrijdagmiddag (een van de drukste middagen in de week) kom ik haar tegen bij Albert Heijn.  Of het aan de soort gang ligt waar we elkaar ontmoeten weet ik niet, maar we raken gelijk in een gezellig en goed gesprek. Samen met onze karretjes nemen we een behoorlijk deel van het vloeroppervlak in beslag. We zijn het er allebei over eens dat het heel erg storend is als je iets van een schap wil pakken en er iemand voor staat geparkeerd om uitgebreid te kletsen, dus doen wij niet moeilijk en schuiven regelmatig met een vriendelijke glimlach een meter verder met onze karretjes of weer terug.  Als tegenprestatie voor het “in de weg staan” geven we ongevraagd advies aan de klant die iets lekkers bij de koffie zoekt. Het word steeds gezelliger. En wij worden steeds handiger in het opzij gaan. Soms verplaatsen we ons ook naar de overkant, waar de kauwgum en de chocolade ligt, om plaats te maken voor een klant die iets meer ruimte en tijd nodig heeft.  Enkele minuten later manoeuvreren we ook weer net zo makkelijk terug naar de stroopwafels. Onze bewegingen vol met draaien en figuren beginnen steeds meer op een dans te lijken. Een soort van tango waarvan het sensuele en verleidelijke karakter ‘m vooral zit in de producten om ons heen. We krijgen door deze “sta-in-de-weg-tango” wel een goed beeld van het assortiment in deze gang.

Voor we uitgepraat en uit gedanst zijn, zijn we zeker een half uur verder. Dan slaat ineens een lichte paniek toe. We zijn nog helemaal niet klaar met boodschappen doen, en we moeten nog voor het eten zorgen als we thuis zijn!  We nemen afscheid en duwen onze karretjes allebei een andere richting uit. Voor ik deze gang definitief verlaat pak ik nog snel de chocolade die mij tijdens het ‘dansen’ aankeek en contact wilde. In mijn ooghoek zie ik dat zij zich door de noga heeft laten verleiden.  We kijken elkaar nog één keer aan met, als ik me niet vergis, een blik waarin toch iets van verontschuldiging te lezen valt. Woorden zijn niet meer nodig, een schaterlach volstaat.
En nu de rest van de boodschappen…

©Lizziebizzie, juni 2019