Snoezelen

“Ik heb ook maar gelijk een snoezelarrangement voor ons geboekt”, appt ze mij. 
Snoezelen? Dat is toch iets voor mensen met gevorderde dementie of met een (ernstige) verstandelijke beperking?  Ze zal toch niet denken dat ik, dat wij…?
Nou is het een snoezig mens, die vriendin van mij, dus heeft ze al mijn vertrouwen. Ze heeft een (gevoelige) neus voor wellness en alles wat daarmee samenhangt.

Bij het inchecken in het wellnessresort waar we zo ongeveer twee keer per jaar naar toe gaan om ons een dag af te sluiten van de veeleisende buitenwereld,  zegt het meisje bij de kassa: “En u wenst beiden gebruik te maken van het snoezelarrangement?”  We bevestigen haar vraag, terwijl ik de blikken van de andere bezoekers in de rij, op ons meen te voelen. We zijn ingepland om half 7 en krijgen een speciaal snoezelarmbandje om. Ze wenst ons een fijne dag. Als we vragen hebben…
We bedanken en doen alsof we doorgewinterde snoezelaars zijn.

Telefoons en kleding gaan in de kluis, de badjas en slippers aan. We beginnen onze wellnessdag in het restaurant met koffie en gebak.  Daarna volgen nog veel momenten van heerlijke in- en ontspanning.

Om half 7 begeven we ons naar de rustruimte waar een lieftallig meisje (ze had mijn dochter kunnen zijn en minstens even snoezig) ons ontvangt.
In de ban van de mooie ruimte die aangenaam ruikt, mooi zacht verlicht is en waar prettige muziek klinkt, erkennen wij aan het meisje dat wij niet precies weten wat snoezelen inhoudt, als zij ons er naar vraagt.
Iets met doezelen? Snuffelen? Voor oudere mensen? We zijn het vergeten… en lachen onze onzekerheid weg. 
Het is niet druk vandaag, wij zijn haar laatste klanten en ze besluit ons uitgebreid mee te nemen in de wereld van het snoezelen. Om de beurt behandelt ze gezicht, nek, schouders, armen en handen met een warme olie die ze zacht in masseert.  Dan gaat de olie er weer af en komt er een crèmepje op. En dat allemaal heel relaxed. Tot slot zijn de benen en de voeten aan de beurt. Ik hoor mezelf en mijn vriendin ontspannen ademhalen, tegen het snurken aan. We doezelen.
Na afloop drinken we nog een glas thee met het vriendelijke snoezelmeisje. Het duurt even voor we weer met beide benen op de grond staan.

Het is inmiddels donker als we weer ontspannen maar alert huiswaarts gaan. In de intimiteit van de auto overdenken we hardop wat ons bezighoudt. Worden we oud? Worden we sámen oud? Of dement? Of op een andere manier afhankelijk van zorg. Willen we dan ook nog snoezelen? Hoe gaan we dat regelen?
Als de auto op de oprit tot stilstand komt zijn we er uit. Of we nou wel of niet oud worden, vergeetachtig of niet, dit blijven we doen, inlusief het snoezelarrangement!

© Lizziebizzie, juni 2019