Slaap-App

Mijn dochter gaat slapen bij het geluid van een knapperend haardvuur. Dat doet ze altijd als ze lekker in wil slapen, zegt ze. In luttele minuten is ze dan vertrokken.
“Dat jij die app nog niet hebt!”.
Toen ik haar leeftijd had dacht ik nooit na over slapen. Na het lezen van één of twee hoofdstukken van een boek vielen mijn ogen vanzelf dicht en sliep ik minimaal acht uur aaneengesloten. Zelfs het klokje rond was geen probleem. Maar wat als de slaap wegblijft en je gewoon ligt te wachten tot ie weer komt?
De laatste zesentwintig jaar waren het vaak de kinderen die me wakker hielden. Een vieze luier, tandjes die doorkwamen, kinderziektes, enge dromen, sanitaire ongelukjes en meer van dit soort ongemakken. Maar ook het nachtbraken, zowel letterlijk als figuurlijk, van de jongelui als ze uitgingen, kon er zo maar voor zorgen dat mijn slaap als sneeuw voor de zon verdween.
Vakantie, ook daar kon ik wakker van liggen. De dagen voor vertrek droomde ik over de vreselijkste dingen: dat we een kind waren kwijtgeraakt, dat het vliegtuig neerstortte, of dat we met een bus het ravijn in donderden. Net voor het noodlot zou toeslaan, werd ik dan wakker, met bonkend hart en badend in het zweet, me afvragend waarom we toch zo nodig op vakantie moesten. Maar waarom ben ik nu dan zo vaak wakker terwijl ieder ander waarschijnlijk ligt te slapen? Want ik heb geen kleine kinderen meer thuis en zelfs geen pubers en ook geen hondje meer dat bij onweer en bliksem jammerlijk piept om toch vooral een etage hoger te mogen liggen.

Mijn dochter laat me haar app zien.
“Kijk mam, echt iets voor jou! Een slaapapp. Je kunt kiezen uit drie categorieën: regen en water, natuur en bos, stad en huishouden.”
In rap tempo krijg ik verschillende geluiden te horen. Van regen naar storm en van kabbelende beekjes naar een woeste zee. Het klinkt allemaal levensecht. Ik wil meer horen, ik wil kunnen kiezen wat voor mij ontspannend werkt. Kikkers, sprinkhanen, vogels, het ruisen van de bladeren aan de bomen, het klinkt allemaal veelbelovend.
Dan de laatste categorie: stad en huishouden. Ik hoor een tram met zijn rinkelende belletje. Het volgende moment zit ik in een trein die maar door dendert. Er zijn ook restaurantgeluiden met geroezemoes, tikkend bestek op borden en klinkende glazen. Ik geloof niet dat ik hier erg rustig van word. Tenslotte krijg ik de geluiden van een wasmachine, een ventilator en een toetsenbord te horen!
“Ook heel slaapverwekkend mam!”
Hm … Ik weet genoeg.
Ik download de app en laat de geluiden nog eens langzaam de revue passeren. Het knapperende haardvuur vind ik te heet klinken en ik kies voor de zeegeluiden met een storm op de achtergrond.
“En o ja, mam er zit ook een timer op. Het geluid houdt daardoor vanzelf op”.

Liggend in mijn bed luister ik naar de zeegeluiden en in de verte hoor ik de storm en het gedonder aankomen. Ik mis het gepiep van het hondje dat er niet meer is. Ik zet de storm toch maar weer uit. 
Nu waan ik me aan het strand. Maar ik lig nooit in het donker op het strand. Het klopt niet! Ik vraag mijn man of hij een voorkeur heeft voor een bepaald geluid, maar ik krijg geen reactie meer, ik hoor alleen een rustige en diepe ademhaling met af en toe een snurkgeluid.

Na vijf minuten kies ik toch maar voor de regengeluiden met wind. Dat is beter! Ik trek het dekbed nog eens lekker over mijn schouder en luister naar het ‘weer buiten’. Na vijftien minuten ebt het regengeluid langzaam weg. Mooi gedaan, denk ik nog. Dan draai ik me om en val in slaap.
Totdat ik ergens wakker van word. Het is mijn man die terug komt van het toilet. Verdorie, nu moet ik ook voel ik! Het moeten de regen en watergeluiden zijn geweest.
Morgenavond kies ik voor het toetsenbord …