Periodiek onderhoud

Gezond oud worden, dat is wat ik wil.  Wat de meesten willen denk ik. Maar hoe? Ik rook niet, ik drink niet, maar als ik alle adviezen die ik lees, hoor of zie moet naleven om perfect gezond te blijven, bekruipt me een gevoel van wanhoop. Ik voldoe niet aan allerlei indexen. Ik wijk af van de gemiddelde score. Ik zit er altijd ruim onder, of juist ruim boven. Ik wil wel meten, maar niet weten. Ondanks alle spieroefeningen die ik doe krijg ik toch rimpels. 

Ik word er ongelukkig van. (Nee, niet van mijn rimpels). Wat niet wil zeggen dat ik een ongelukkig mens ben. Integendeel, ik voel me geliefd, gewaardeerd, vrij en rijk, in de zin van het  leven te mogen omarmen. En volgens de media is dat ook weer heel erg belangrijk voor je innerlijke gezondheid!

Dit soort onderwerpen bespreek ik ook wel eens met mijn huisarts. Een rustige aardige man van mijn leeftijd, die mij al een dikke 20 jaar kent en min of meer is meegegroeid met mijn leven. Hij luistert, denkt mee, stelt me gerust en lost problemen op. Graag zou ik  met deze huisarts ook oud willen worden. Maar daarin kan hij mij niet tegemoet komen. Wel in de afspraak dat als we elkaar op hoge leeftijd tegenkomen we een gezellig praatje maken samen. Dat stelt me dan weer gerust.

De tandarts. Ook van mijn leeftijd. Hetzelfde verhaal. Ik bezoek hem  twee keer per jaar voor een periodieke controle en dat al tweeëntwintig jaar lang. Hij kent mijn gebit als geen ander. Zorgt er samen met mij voor dat ik een goed gebit houd en doet wat hij moet doen. We hebben een goede band samen, we praten en lachen veel. Voor en na de behandeling. Tijdens de behandeling luister ik vooral met open mond naar wat hij allemaal vertelt. Dat hij bijvoorbeeld denkt aan eerder stoppen met werken … Ik moet er niet aan denken!

En zo heb ik een  fysiotherapeut, een pedicure en een kapper waar ik al vele jaren bekend en in onderhoud ben. Het voelt goed om ook deze mensen om me heen te hebben. Graag zou ik ook met deze mensen oud worden. Maar helaas … er komt een tijd dat zij stoppen met hun werk. Ik zal nieuwe mensen moeten zoeken die mij in deze vorm van gezondheid tegemoet willen komen.

Behalve mijn kapper. De schat! Hij valt goed bij de oudere dames én bij de mannen. Het kapper zijn zit hem in het bloed. Om de zes weken knipt en verzorgt hij mijn haar naar zijn inzicht en met mijn stilzwijgende goedkeuring. Hij wil gewoon blijven werken na zijn vijfenzestigste, tot het niet meer gaat.  Maar dan wel voor een select gezelschap.  En het is déze kapper  die mij zijn jawoord geeft  op de vraag ook samen oud te worden!

© Lizziebizzies 2014

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *