Oplossingsgericht werken

Eén keer per week, meestal op zaterdag,  ga ik naar Albert Heijn voor de wekelijkse boodschappen. In ons gezin met drie opgroeiende puberdochters is dit elke week hetzelfde liedje. De koelkast is leeg en het reservevoedsel in de vriezer is op. Met het wc papier redden we het ook geen week meer en de voorraden Always, shampoo, badschuim, deodorant, tandpasta e.d. verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zonder me bezig te houden met het probleem wie het heeft opgemaakt en waarom, stort ik me op de oplossing.
Eigenlijk is boodschappen doen ook oplossingsgericht werken!  Zo had ik het nog nooit bekeken.
Vandaag ga ik eens  lekker oplossingsgericht boodschappen doen! Om negen uur, terwijl één van mijn dochters een uur schaatsles krijgt, doe ik oplossingsgericht mijn boodschappen.
Lekker vroeg, parkeergelegenheid genoeg, alle schappen nog vol, met de geur van versgebakken brood, slinger ik mijn karretje door de winkel. Mijn probleem van wat eten we maandag los ik op door op mijn vooraf gemaakt boodschappenlijstje te kijken. Een lente-bloemkool-ovenschotel voor twee dagen. Een lekkere makkelijke oplossing als je twee dagen achtereen werkt. Op de groenteafdeling ligt de bloemkool niet op de daarvoor bestemde plaats. Wat nu? Een probleem. Ik ga op zoek naar een medewerker waarvan ik verwacht dat hij of zij mij aan een bloemkool gaat helpen en me niet met een kluitje in het riet stuurt met een opmerking als: “als het daar niet ligt dan hebben we het niet meer”  of “nee, inderdaad het ligt er niet meer”.
De jongen, ik denk een student van een jaar of 17/18 die wat bijverdient met vakken vullen,  kijkt mij nog enigszins slaperig aan als ik hem naar de bloemkool vraag en zegt: “er is geen bloemkool geleverd. Misschien vanmiddag rond een uur of drie”. Het is niet mijn bedoeling de teleurstelling te laten blijken aan de medewerker, maar voordat ik hem kan bedanken voor de informatie, vraagt hij me wat er mis is met prei, peultjes of andijvie? “Dat is allemaal wél geleverd en daarvan kun je ook een heerlijke ovenschotel maken”. Inderdaad! Het wordt een lente-prei-ovenschotel. Het boodschappen doen is eigenlijk helemaal niet zo vervelend. Heerlijk, zo jong en dan al zo oplossingsgericht! En helemaal aansluitend op mijn nieuwe manier van boodschappen doen. Hij zal wel iets in de  hulpverlening studeren, denk ik zo.
Tevreden kijk ik naar het volgende artikel dat op mijn lijstje staat: twee pakken koffie. Zal ik mijn vertrouwde DE snelfiltermaling nemen of zal ik eens iets anders proberen? “Oplos”koffie bijvoorbeeld?

Lizziebizzie, april 2010

Deze column is verschenen in Treataal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *