Onstuimig

Het is herfstvakantie. Reden om samen met een dierbare vriendin iets ontspannens te ondernemen.  Nu het saunabezoek door de coronamaatregelen behoorlijk is uitgekleed, en niet helemaal veilig voelt voor ons, besluiten we iets anders te verzinnen.  We starten thuis met een cappuccino. Doen we daar ook altijd, maar dan in de badjas.  We kunnen natuurlijk wel …! Nee!
Ontspannen zijn we. We praten en lachen en genieten van ons uitzicht op de tuin waarin de herfst duidelijk zichtbaar en hoorbaar is.  Genietend concluderen we dat we van de herfst houden. We zijn allebei in oktober geboren en zijn allebei op een leeftijd die niet meer lenteachtig of zomers genoemd kan worden.

Na de noodgedwongen thuislunch gaan we het dorp in. We wandelen krachtig tegen de wind in, de regen striemt tegen onze wangen en we moeten onze woorden inslikken, omdat de wind het praten onmogelijk maakt. De anderhalve meter afstand doet ook geen goed aan onze communicatie.  Het dorp en haar bezoekers zien er wat troosteloos uit. Is het de herfst?
Dan valt ons oog op een winkeltje met sieraden. We zetten onze mondkapjes op, desinfecteren desgevraagd onze handen bij binnenkomst en als twee doorgewinterde eksters, enthousiast maar onverstaanbaar door de mondkapjes, storten we ons op het glinsterende en schitterende assortiment. Met succes!

De tijd vliegt. Verschrikt concluderen we dat uitgebreid koken vandaag niet meer zal lukken We beslissen binnen twee seconden dan maar gebruik te maken van het afhaalaanbod van de plaatselijke horeca.  

Dat het weer onstuimig zou worden was voorspeld…

© Lizziebizzies, oktober 2020