Nieuwe schoenen

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is images-1.jpe

Het is druk in de schoenen speciaalzaak. Het einde van het seizoen is in zicht en er moet ruimte worden gemaakt voor de voorjaarscollectie. De prijzen liegen er nog steeds niet om, maar fijne schoenen zijn onontbeerlijk.
Reden voor mij om samen met een vriendin het assortiment eens uitgebreid te bekijken. Deze keer met uitgeruste voeten. Want ook al is het advies vooral met vermoeide voeten nieuwe schoenen te passen, aan het einde van een winkeldag zijn we niet alert genoeg meer.
Terwijl we druk aan het kijken, praten en aan het passen zijn  zie ik een slanke goed uitziende man van ongeveer een jaar of 46. Hij zit op een van de zitelementen en staart naar de stijlvolle donkerblauwe schoenen met opvallende kobaltblauwe blauwe veters aan zijn voeten. Blauw moet wel zijn lievelingskleur zijn, want alles wat hij aan heeft of bij zich heeft, heeft iets blauws. Er staan drie schoendozen om hem heen, waarvan één lege. Hij staat op en maakt zorgvuldig een paar pasjes met de schoenen met blauwe veters. Hij denkt diep na. Zichtbaar twijfelend gaat hij weer zitten. Ik zit tegenover hem met een eventuele nieuwe aankoop aan mijn voet. Hij kijkt mij  enigszins hopeloos aan.  Niet omdat hij gericht is op wat ik aan mijn voet heb zitten, maar meer omdat hij het moeilijk vindt een keuze te maken voor zichzelf vermoed ik. Ik zeg hem dat ik zijn schoenen erg mooi vind, ook vanwege de blauwe veters en dat ik ze hem ook erg mooi vind staan. Hij antwoordt niet, maar ik krijg een vriendelijke blik terug.  Hij doet de schoenen met blauwe veters uit en legt ze terug in de doos. Dan haalt hij uit elke doos één schoen en legt ze op hun zijkant onder elkaar op de vloer. Het zijn qua stijl drie totaal verschillende schoenen. Hij maakt er zorgvuldig een foto van en speelt wat mijn zijn mobieltje. Dan gaat zijn telefoon.  Ik hoor een vrouwenstem tegen hem praten. Hij neemt de tijd om met de vrouw uitgebreid de verschillende modellen te bespreken.
Ik kan niet anders, dan het verhaal zo onopvallend mogelijk volgen, want ik ben inmiddels nieuwsgierig geworden naar welke keuze hij gaat maken.
Op commando van de vrouwenstem  toont hij de schoen met blauwe veters langzaam  voor de camera van zijn telefoon. De vrouw in de telefoon kiest duidelijk hoorbaar voor de schoenen met de blauwe veters. Hij kijkt mij ietwat betrapt aan, alsof er sprake is van een samenzwering tussen de  vrouw in zijn telefoon en mij. Hij mompelt nog wat in de telefoon en hangt dan op.
De verkoopster die het geheel ook van een afstandje heeft gevolgd, vraagt of hij er uit is. Nee, hij is er nog niet uit.
Vervolgens doet hij de schoenen met blauwe veters weer aan en loopt nog een rondje door de winkel. Dan kiest hij het wat sportievere paar en loopt daar hetzelfde rondje mee. Diep in gedachten verzonken. Dan past hij het laatste paar, halfhoge laarzen in een gevlamde bruine kleur ,iets van een printje erop en met een ritsje. Handig dat ritsje, maar oerlelijk en totaal niet bij hem passend.  Ik hoop stiekem dat de vrouw in de telefoon dat ook heeft gezegd.
Dan doet hij zijn eigen schoenen weer aan; keurig gepoetste zwart lederen veterschoenen met een plooi in het voorste gedeelte door het gebruik in de loop der jaren.
Af en toe werpt hij een blik op ons. Niet om ongevraagd advies te krijgen of uit interesse hoe wij nieuwe schoenen uitzoeken, maar meer om aan te geven dat wij stoorzenders zijn in zijn denkproces. Wij voelen de situatie haarfijn aan en houden onze mond.
De verkoopster haalt hem uit zijn impasse en vraagt. “Welke worden het?”  Hij kiest voor de laatste!
Want de schoenen met de blauwe veters laten een plooi in het voorste gedeelte zien als hij er op loopt, laat hij weten. De verkoopster probeert het nog met een opmerking: dat waarschijnlijk al zijn nieuwe schoenen een plooi aan de voorkant krijgen omdat hij lange voeten heeft. Maar hij blijft stoïcijns. Hij heeft zijn besluit genomen. Hij staat op en loopt achter de verkoopster aan naar de kassa. Aan het einde van het schoenenrek kijkt hij nog even schichtig om en knikt ons gedag met een blik alsof hij zeggen wil “lekker puh!”

Ik knik hem vriendelijk ook gedag en wens hem veel plezier met zijn nieuwe aankoop. Wat zou ik graag de reactie van de vrouw in de telefoon willen zien als hij zijn nieuwe schoenen aan haar toont…

© Lizziebizzies, januari 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *