Nieuwe buren

Je buren kun je niet kiezen, die heb of krijg je gewoon. En als ze verhuizen, krijg je weer nieuwe.
Nou ben ik het type buurvrouw dat houdt van haar privacy. Wat de buren doen of juist niet doen interesseert mij niet echt. Wat niet wil zeggen dat de buren mij niets kunnen schelen. Integendeel! Ik ben blij met al mijn buren.  We groeten elkaar en maken een praatje als we er beiden tijd en zin voor hebben. Ook de pakketjes of bossen bloemen die niet voor mij zijn neem ik hartelijk in ontvangst met de geruststellende boodschap aan de bezorger dat het allemaal goed komt.

Onlangs hebben we nieuwe buren gekregen. In het voorbijgaan heb ik ze een paar keer druk bezig gezien met schoonmaakwerkzaamheden in hun nieuwe huis. Ook hebben we elkaars handen al geschud om ons even kort aan elkaar voor te stellen.  Een dag of wat later lag er een uitnodiging in de brievenbus. Of we kwamen barbecueën, zodat we wat beter kennis konden maken met elkaar. De uitnodiging was niet alleen voor ons, de linkerburen, maar ook voor de rechterburen en de buren van twee, ja zelfs drie huizen verderop! Gezellig! 

De bel gaat. Mijn dochter opent de voordeur en kondigt de buurman aan.  Bij de voordeur begroet ik de buurman en betrap mezelf erop dat de man die nu bij mijn voordeur staat, volgens mij een andere man is dan die ik de hand heb geschud enkele weken geleden. De enige overeenkomst die ik me in de gauwigheid kan herinneren is een mooie glanzende schedel. Maar omdat mijn dochter in een gezellig gesprek raakt met hem (alsof ze elkaar al jaren kennen), heb ik het waarschijnlijk mis. Volwassen dochters hebben zo hun eigen contacten. Ik besluit me netjes nog een keer aan deze man voor te stellen en noem mijn voornaam. De buurman kijkt mij met een grote glimlach aan en zegt: “Maar ik ken jou toch”! Ik kijk hem verbaasd aan. Waar kent hij mij dan van? “Je zingt in een koor en je hebt enkele jaren geleden iets voorgelezen bij een uitvaart…”
Ik sta perplex. Wie is deze man? Mijn hersenen zoeken en zoeken…
Mijn dochter ziet mijn verwarring. “Mam, dit is niet de nieuwe buurman!  Dit is de man van de buurvrouw met de groene auto die drie deuren verderop  woont.”
Ik ken de buurvrouw van de groene auto, maar ik heb geen idee of daar en zo ja, welke man bij hoort. Ik schaam me diep en vraag hem uit schuldgevoel binnen.  Als ik hem wil voorstellen aan mijn man, blijken ze elkaar al lang te kennen…  “De buurman van drie huizen verderop”! Hoe kan ik zo onwetend zijn?!

Als de man van drie deuren verderop weer vertrekt nadat hij zijn bijdrage voor een gezamenlijk cadeau aan de nieuwe buren heeft ontvangen, ben ik toch nog steeds een beetje beduusd, maar ook verrast door mijn onwetendheid. Hoe kan ik dit gemist hebben? Mijn man en dochter zwijgen.

Zondag hebben we gebarbecued met alle buren bij onze nieuwe buren. Het werd een gezellige middag die geruisloos overging in een gezellige avond. Nu ben ik er zeker van dat ik alle buren heb leren kennen. De nieuwe, de buren die er al wat langer wonen en mezelf. Voorál mezelf!

© Lizziebizzie, juni 2019