Met je ouders op vakantie

Deze zomervakantie is de laatste vakantie geweest als gezin met kinderen onder de achttien jaar. Achttien jaar is bij ons de door alle partijen uiteindelijk geaccepteerde grens. Dit keer zijn we dus nog gegaan met de tweeling van net zeventien jaar. De oudste dochter, twintig jaar, gaat al een tijdje zelfstandig op vakantie. Vorig jaar kwam ze ons nog even opzoeken op het vakantieadres om te kijken of alles nog als vanouds loopt, maar dit jaar heeft ze dat niet meer gedaan. Omdat het de laatste vakantie als gedeeltelijk gezin was, mocht de tweeling kiezen waar we naar toe gingen. Ze wilden nog een keer gezellig met de caravan weg, net als vroeger. En naar Disneyland, want dat was er nog steeds niet van gekomen! En naar een wereldstad. En weer met zijn tweeën in een tentje. En naar een camping met jongeren … en … en … en! Zorgvuldig heeft de tweeling toen een camping uitgezocht: dicht bij Parijs, mét Wifi en veel jongeren. Met onze instemming hebben wij deze camping voor veertien dagen, op hun verzoek, geboekt.

Bij aankomst bleek de informatie over Wifi niet helemaal te kloppen. Toen de tweeling vervolgens, op z’n aantrekkelijkst uitgedost, twee avonden het terrein was rondgelopen, uitgebreid op zoek naar leeftijdsgenoten of wat ouder, bleek ook die informatie niet te kloppen met de teksten op de website van de camping. Mijn man en ik hadden elkaar al verschillende keren veelbetekenend aangekeken, in afwachting van een onvermijdelijke reactie van de dames: “Wat doen we hier? We willen hier weg!” Maar de door ons verwachte reacties kwamen er niet. Zij hadden blijkbaar besloten zich neer te leggen bij hun campingkeuze. Ze vonden het eigenlijk ook wel lekker ontspannen zonder Wifi en zonder leeftijdsgenoten.

Er was ineens tijd om een boek te lezen. De mascara, lippenstift, mooie kleding en alle andere hulpmiddelen om je te onderscheiden van de rest, bleken overbodig. We hebben leuke gesprekken gevoerd samen en spelletjes gedaan, Disneyland kritisch bezocht en uitgebreid bediscussieerd, heel Parijs verkend en alles gezien wat op de planning stond. Eerlijk is eerlijk, we hebben wel een paar keer bij de McDonalds geluncht, met gratis Wifi, om de sociale contacten bij te houden. Dat laatste gold trouwens net zo goed voor mij!

Maar het allermooist aan deze vakantie vond ik om te zien dat de tweeling van zeventien geen kinderen meer zijn. Het zijn gezellige meiden waarmee je samen als volwaardige volwassenen op vakantie bent. Zij weten waar en welke trein je moet nemen. Zij hebben al kaartjes voor de metro gekocht voordat wij de knop hebben gevonden voor de vertaling van het bestelmenu. Zij lopen voorop naar het juiste perron. Als we er met de plattegrond niet uit komen, stappen ze op een man of vrouw af die op hen een betrouwbare indruk maakt, en vragen vriendelijk de weg in het Frans. Ik zou overigens precies dezelfde persoon hebben aangesproken. Ze maakten ons er ook op attent dat we vooral veel water moesten drinken met het warme weer, enzovoort. Ze deden mee boodschappen, zorgden beurtelings voor het eten, ruimden hun tent op, en dat allemaal zonder enige aansporing van onze kant of gezeur van hun kant en andersom!

Ik heb iets geleerd deze vakantie. Zij kunnen het zelf! Zij redden zich wel. Ze hebben ons hier helemaal niet meer bij nodig. En wat is het leuk om te zien dat alle zo goed bedoelde opvoedingspogingen wel degelijk overgekomen zijn: “Ja mam, nou weet ik het wel” of “Ja pap, dat heb je al gezegd!”, enzovoort.

Met de gedachte dat zij ons hier niet meer bij nodig hebben, brainstormen wij ‘s avonds in de voortent gezellig met ons vieren en een drankje (ja, zij ook) over waar wij volgend jaar naar toe zullen gaan. “Met ons tweetjes dus!”​, zeggen wij snel.
“Hoezo met z’n tweeën? Wij mógen toch nog wel met jullie mee? Dit was juist een heel chille vakantie!