Met je ouders op vakantie

De zomervakantie, was de laatste vakantie als gezin met kinderen onder de 18 jaar. 18 Jaar is bij ons een door alle partijen uiteindelijke geaccepteerde grens. We gingen dus met de tweeling van net 17 jaar.  De oudste dochter (20 jaar) gaat al een tijdje zelfstandig op vakantie. Vorig jaar kwam ze ons nog even opzoeken op het vakantieadres, om te kijken of alles nog als vanouds loopt, maar dit jaar heeft ze het los gelaten.
Omdat het de laatste vakantie als gedeeltelijk gezin was, mocht de tweeling kiezen. Ze wilden nog een keer gezellig met de caravan weg, zoals vroeger. En naar Disneyland, want dat was er nog steeds niet van gekomen! En naar een wereldstad. En weer met zijn tweeën in een tentje, En naar een camping met jongeren… en… en …. en….!
Zorgvuldig werd er een camping uitgezocht en geboekt, voor 14 dagen!

Bij aankomst echter bleek de info over de aanwezigheid van Wifi niet helemaal juist te zijn.  Na twee avonden uitgebreid en in vol ornaat de camping te hebben geanalyseerd op leeftijdsgenoten en ouder, bleek ook daar iets niet helemaal te kloppen met de informatie op internet. Wij keken elkaar regelmatig afwachtend aan. Afwachtend, naar de vraag: “WAT doen wij hier? We willen hier weg ! “ Maar…
In plaats van te mopperen over de verkeerde campingkeuze, vonden ze het ook wel lekker rustig zonder Wifi en zonder leeftijdsgenoten. Er was ineens tijd om een boek te lezen. (Er gaan altijd boeken mee, omdat dat moet van mij, meestal tegen beter weten in, maar nu dus niet, hoera!). Mascara, lippenstift, mooie  kleding en alle andere hulpmiddelen om je te onderscheiden van de rest, bleken overbodig. We hebben leuke gesprekken gevoerd samen en spelletjes gedaan. Disneyland kritisch bezocht en uitgebreid bediscussieerd. Heel Parijs verkend en alles gezien wat op de planning stond. Eerlijk is eerlijk…..we hebben wel een paar keer bij de Mac Donalds (met wifi) geluncht om de sociale contacten bij te houden . (Ik ook trouwens!).

Maar het allermooist aan deze vakantie vond ik te zien dat de tweeling van 17 geen kinderen meer zijn. Maar gezellige meiden waarmee je samen als volwaardige volwassenen op vakantie bent. Zij weten waar en welke trein je moet nemen. Zij hebben al kaartjes voor de metro gekocht voordat wij de knop hebben gevonden voor de vertaling van het bestelmenu. Zij lopen voorop naar het juiste perron. Als we er met plattegrond niet uit komen, stappen ze op een (betrouwbaar lijkende) man of vrouw af en vragen vriendelijk de weg in het Frans. (Ik zou precies dezelfde persoon hebben aangesproken). Ze maakten ons er op attent dat we vooral veel water moesten drinken met het warme weer enz.
Ze deden mee boodschappen, zorgden beurtelings voor het eten, ruimden hun tent op, en dat allemaal zonder enige aansporing van onze kant of gezeur van hun kant (en andersom!)

Ik heb iets geleerd deze vakantie. Zij kunnen het zelf! Zij redden zich wel. Ze hebben ons hier helemaal niet meer bij nodig. En wat is het leuk om te zien dat alle zo goed bedoelde opvoedingspogingen wel degelijk overgekomen zijn. (Ja mam, nou weet ik het wel….Ja pap, heb je al gezegd….enz.)

Met de gedachte dat zij ons hier niet meer bij nodig hebben, brainstormen wij ‘s avonds in de voortent gezellig met ons vieren en een drankje (ja, zij ook) over waar wij volgend jaar naar toe gaan. “Met ons tweetjes dus!”

“Hoezo met z’n tweeën? Wij mógen toch nog wel met jullie mee? Dit was juist een heel chille vakantie!”

© Lizziebizzies, 2013, augustus