Leren

“Mam? Weet jij iets om te doen?”
Eigenlijk wist ik het antwoord al. “Ga je slaapkamer maar opruimen of help mee.” Haar ideeën waren altijd sterk afhankelijk van waarmee zij bezig was op dat moment. Als ze voor verstelwerk achter de naaimachine zat, mocht ik naadjes lostornen, of het doosje met spoeltjes en andere toebehoren opruimen. Als beloning mocht ik dan, zonder garen, een vouwblaadje onder ‘het voetje’ leggen en met mijn voet het pedaal bedienen. Na twee broddelblaadjes maakte ik de mooiste figuren. Later mocht ik van een sleets flanellen laken zakdoeken maken door ze met een mooi kleurtje garen zigzaggend om te zomen onder het toeziend oog van mijn moeder. Ik heb er nog een paar die ik lang gebruikt heb om mijn oog make-up te verwijderen. Papieren zakdoekjes of reinigingstissues, daar deden we niet aan.
Wilde mijn moeder er uit, dan fietste ze met mij achterop de bagagedrager (zonder kussentje of voetsteuntjes en een harde steun in mijn rug) richting het centrum om samen met mij op een bankje van het uitzicht over de Ooy te genieten. Wat we daar dan deden? Geen idee, gewoon gezellig kletsen en ondertussen genieten van de schoonheid van de natuur.
Zondag was vaak de saaiste dag . Alles was gesloten en overal was het stil. Buiten spelen met buurtgenootjes of afspreken met vriendinnen deed je niet want het was zondag! De vaders waren thuis en dan golden er andere regels. Ik herinner me de autoritjes naar omliggende dorpen, of naar plekken waar mijn ouders goede herinneringen aan hadden. Heel soms gingen we onaangekondigd (telefoon hadden we niet) op familiebezoek. In het slechtste geval bezochten ze een oorlogskerkhof om zich nog altijd te verbazen. Ik had geen stem in het geheel, ik moest mee en werd zoet gehouden met de belofte van een ijsje op de terugweg … als het kraampje open was! Het kraampje was echter vaker dicht dan open en zo leerde ik omgaan met verveling, geduld, verlangen en met teleurstellingen.
Mijn vrije dagen van afgelopen week voelen door de opgelegde maatregelen in verband met het coronavirus ook een beetje zoals de zondagen eind jaren 60. Weinig tot geen fysieke sociale contacten, een lege agenda, geen lunches buitenshuis, geen geslenter door winkelstraten, geen sport, alle tijd, geen haast, geen stress…
Er komen herinneringen bij me boven die me iets lijken te willen zeggen.

© Lizziebizzies, 23 maart 2020