Leren

“Mam? Weet jij iets om te doen?”
Eigenlijk wist ik het antwoord al. “Ga je slaapkamer maar opruimen of help mee.” De  ideeën van mijn moeder waren altijd sterk afhankelijk van waar zij op dat moment mee bezig was. Zoals naadjes lostornen als ze voor verstelwerk achter de naaimachine zat. Of het doosje met spoeltjes en ander toebehoren opruimen. Als beloning mocht ik dan, zonder garen, een vouwblaadje onder ‘het voetje’ leggen en met mijn voet het pedaal bedienen. Na twee broddelblaadjes maakte ik de mooiste figuren. Later mocht ik van een sleets flanellen laken zakdoeken maken door ze met een mooi kleurtje garen zigzaggend om te zomen onder het toeziend oog van mijn moeder. Ik heb er nog een paar die ik lang gebruikt heb om mijn oog make-up te verwijderen. Papieren zakdoekjes of reinigingstissues, daar deden we niet aan.

Wilde mijn moeder er uit, dan fietste ze met mij achterop de bagagedrager (zonder kussentje of voetsteuntjes en een harde steun in mijn rug) richting het centrum om samen met mij op een bankje van het uitzicht over de Ooij te genieten. Wat we daar dan deden? Geen idee, gewoon gezellig kletsen en ondertussen genieten van het prachtige uitzicht over de uitgestrekte Ooij.

Zondag was vaak de saaiste dag. Dan was alles gesloten en overal was het stil. Buiten spelen met buurtgenootjes of afspreken met vriendinnen deed ik niet want het was zondag! De vaders waren thuis en dan golden er andere regels. Ik herinner me de autoritjes naar omliggende dorpen, of naar plekken waar mijn ouders goede herinneringen aan hadden. Heel soms gingen we onaangekondigd (telefoon hadden we niet) op familiebezoek. In het slechtste geval bezochten ze een oorlogskerkhof waar ze zich nog altijd verbaasden over de jonge leeftijd van de slachtoffers. Ik had geen stem in het geheel, ik moest mee en werd zoet gehouden met de belofte van een ijsje op de terugweg, als het kraampje open was! Het kraampje was echter vaker dicht dan open en zo leerde ik omgaan met verveling, geduld, verlangen en met teleurstellingen. Mijn vrije dagen van de afgelopen week voelen door de opgelegde coronamaatregelen ook een beetje zoals de zondagen eind jaren zestig. Weinig tot geen fysieke sociale contacten, een lege agenda, niet slenteren door winkelstraten, geen lunches buitenshuis,  geen sport, alle tijd, geen haast, geen stress …

© Lizziebizzies, 23 maart 2020