Kringloopgeluk

Opruimen. Het duurt altijd even voor ik zo ver ben. Ik kijk het al maanden aan, dat bijvoorbeeld de zolder langzaam dichtslibt met spullen die nog te goed zijn om weg te gooien. Ik zou er iemand anders nog blij mee kunnen maken of, ik weet het niet zeker, het kan zomaar nog eens van pas komen, ooit. Dat soort spullen dus. 
Maar ook in de tuin, achter het tuinhuis, is een plekje waar je mooi iets kwijt kunt dat niet in de kliko past, niet in het zicht staat en eigenlijk gewoon naar de milieustraat moet. Maar niet nu!

Ook al zie ik niet dat er van alles achter het tuinhuis staat, ik wéét het wel. En dat begint te knagen, steeds vaker en steeds meer. Tot vorige week. Ineens, zo maar uit het niets, gebeurde het. Met een niet te stuiten drift wurm ik me tussen het tuinhuis en de haag.  Oh hulp, ik dacht dat er alleen maar een oude strijkplank en een keukentrapje stonden. Ik schrik van alle andere spullen die daar ook een tijdelijke standplaats hebben. Alsof ik dit werk dagelijks doe, sleep en sjouw ik het afgeschreven huiswaar naar mijn auto, waarin ik net zolang schuif, duw en trek tot alles er precies in past.  

Vervolgens geniet ik van het geordende karakter van de milieustraat, als ik mijn oude keukentrapje en strijkplank met veel kracht in de daarvoor bestemde container gooi. Het maakt me nog enthousiaster dan ik al ben.

Na de tuin is de zolder aan de beurt! Oude meubels, een set versleten autobanden, een tv, videobanden, niets wil ik er meer van bewaren. Ik weet nu dat de milieustraat daar speciale containers voor heeft. Zá-lig! Ik ben niet meer te stoppen. De andere gezinsleden kunnen niet anders dan meehelpen. Ze kennen me. Met vier keer een volgeladen auto heb ik me ontdaan van allerlei onnodige ballast. Ook in mijn hoofd.

En dat geeft ruimte. Ruimte om de legen potten in de tuin weer te vullen met vrolijke kleuren. Ruimte om bijvoorbeeld op zaterdagochtend gezellig samen de kringloopwinkel te bezoeken… 

Ik kom er verschillende bekenden tegen, waarvan ik denk: wat doet hij of zij hier? Als ik een praatje maak met één van dit soort bezoekers vertelt ze me dat ze hier regelmatig komt. Vanavond krijgt ze eters. Ze gaat het toetje serveren in speciale glazen die ze hier voor een prikje gevonden heeft. Als aandenken mogen de gasten de glazen mee naar huis nemen. Ze vindt hier de leukste en origineelste spullen. Ik luister geïnteresseerd en onderdruk de behoefte om zo toch nog even bij het serviesgoed langs te gaan met deze zojuist verkregen informatie, door aan mijn volle auto en aan de opgeruimde zolder en tuin te denken.

Ondertussen heeft mijn man, met in zijn handen een stapel boeken, twee houten Ikea-keukenstoelen ontdekt. “Prima stoelen en geen geld. Altijd handig om bij te schuiven, of om te schilderen. Voor op zolder! Of in de tuin…?”

“NEEEE!”

© Lizziebizzies, mei 2019

2 Responses to Kringloopgeluk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *