Herkenning

Soms tref je iemand waarmee het gelijk klikt. Leeftijd is dan niet belangrijk. Het kan een kind, een twintiger, tachtiger of alles wat er tussen in zit zijn. In een mum van tijd heeft het gesprek inhoud en delen we gedachten, gevoelens of ervaringen.

Zoals laatst. Ik trof een inspirerende dame van rond de 80. Ze is een enthousiaste lezer van mijn verhalen. Vooral de verhalen die over vroeger gaan. Haar kinderen zijn in de vijftig en ik had makkelijk één van haar dochters kunnen zijn. Toch hebben we, los van onze leeftijd, veel overeenkomsten concludeerden we.  Na het beleefdheidspraatje, zoals we dat allebei keurig houden omdat we dat op de een of andere manier zeer op prijs stellen, stappen we over op ‘vroeger’ en hoe we zijn geworden wie we nu zijn.  Zij komt uit een gewoon gezin, net als ik. Ook zij vond het heerlijk om bij anderen kinderen thuis te komen, te observeren en indrukken op te doen. En even zijn we beiden weer kind.

Ook ik herinner me de bezoekjes aan vriendjes en vriendinnetjes waar het er thuis heel anders aan toe ging dan bij mij thuis. Niet persé beter of slechter, maar anders. 

We kwamen tot de conclusie dat we al heel jong wisten wat we wel en niet wilden als we later groot waren. En dit alles naar aanleiding van het observeren van die andere gezinnen. Hun tafelmanieren bijvoorbeeld of de inrichting van het huis of de tuin. De sfeer in huis, hoe de ouders met elkaar en met hun kinderen en hun vriendjes of vriendinnetjes omgingen. Of gewoon de leefstijl. Ik had toen nog helemaal geen notie van wat een leefstijl was, maar op de een of andere manier voelde ik toch altijd wel of het er wel of niet helemaal pluis was.  Het was een soort voorloper van het bekijken van vlogs. Ja, er waren wel boeken waarmee je je in een andere wereld kon wanen, en er was Pipi Langkous en de Fabeltjeskrant maar live deelnemen aan een gezinssituatie en dromen over hoe ik het later zou aanpakken, was toch een van mijn meest favoriete bezigheden als kind.

Zo nam ik me voor altijd lippenstift te gebruiken omdat mijn goedlachse tante Marietje, altijd goed gekleed, met mooie sieraden en schattige schoentjes met hakken, dat ook gebruikte als ze naar buiten ging en ik haar vooral ook daarom ontzettend mooi en lief vond.  Maar ook omdat haar man, mijn oom, haar kuste als hij thuis kwam of weg ging. Ik vond het fantastisch. Dit wilde ik later ook!  

Ik genoot er van als er bezoek kwam thuis en het mooie porselein op tafel kwam. Of als de lekkerste gerechten werden gemaakt voor een speciale gelegenheid. Het samen met mijn moeder of schoonmoeder voor de kast staan en elk kop en schoteltje of iets dergelijks van mooi porselein vastpakken en bekijken en luisteren naar het verhaal dat er bij hoorde.

Het kind in mij wordt nog altijd blij van een mooie kop en schotel, oorbellen, lippenstift, schoenen of tassen, harmonie, mooie muziek en lieve mensen. En die zijn er! In alle leeftijden.

Als we weer teruggaan in de realiteit danken we elkaar voor het gezellige gesprek en groet ze me hartelijk met de woorden: “daar moet je over schrijven, dit is leuk!”

©Lizziebizzies, september 2019