Er zijn van die dagen …

Het is herfstvakantie en ik kan uitslapen vandaag. Ik schrik wakker van het geluid van een vrachtwagen waarvan de motor stationair blijft draaien. Ook hoor ik een soort waterval en het lijkt alsof het zich allemaal afspeelt bij de voordeur. Ik ben ervan overtuigd dat de brandweer bezig is ons huis te blussen. De brand moet beneden in huis zijn en ik hoor de brandweermensen via de voordeur het bluswater naar binnen spuiten. Verstijfd van angst blijf ik liggen. Mijn laatste uur heeft geslagen. Mijn hart bonkt in mijn keel en het duurt even voor ik goed genoeg wakker ben om me te realiseren dat ik gedroomd heb. Een nachtmerrie? Nee, meer een ochtendmerrie.
De vrachtwagen hoor ik nog steeds en het geluid bij de voordeur ook. Ik sta op en werp een blik naar beneden waar mijn man driftig de voordeurmat staat te zuigen.  Als ik uit het raam kijk zie ik bij de overburen, die aan het verbouwen zijn, een vrachtwagen staan die zojuist beton heeft gestort voor een nieuwe vloer …

Na een kop thee, liefdevol gezet door mijn over-ijverige man, zakt mijn hartslag weer en start ik de dag opnieuw op met een lichte doffe pijn in mijn hoofd. 
Toch fijn, een man die ’s morgens vroeg stofzuigt?
Jazeker, hartstikke fijn. En ik hoef er niet eens om te vragen, hij doet het helemaal uit zichzelf!
Was dat niet precies wat ik bedoelde dan?

Hoe leg ik dit uit na 32 jaar huwelijk … ?

Mannen!

©Lizziebizzies, oktober 2019