Een ‘oude’ vriendschap

Regelmatig zoeken we elkaar op, al 38 jaar lang.
We werkten samen in een bibliotheek in onze jonge jaren. Het was en is nog steeds de liefde voor taal en de humor die ons bind.
We verstaan elkaar. Hij vertelt graag uitbundig over zijn ervaringen met (bijzondere) boeken of gouden vondsten op boekenmarkten en veilingen. Ik vraag hem hoe het met hem gaat, wat hij denkt en voelt. Zo vullen we uren, pratend en lachend, over ons werk, over vroeger, en over onszelf. Over de fases in ons leven, onze partners en kinderen en tegenwoordig steeds meer over het ouder worden. Hij wordt binnenkort 67 jaar en is inmiddels officieel klaar met werken. Hij deelt zijn kennis echter nog graag daar waar het nodig is, dus gaat gewoon door, als gepensioneerde vrijwilliger.
Vanmiddag hebben we weer eens samen geluncht. Drie uur lang op een terras in de zon gepraat en naar elkaar geluisterd. Als we uitgegeten, uitgepraat en uitgelachen zijn en weer op de hoogte van ons wel en wee, vraagt hij om de rekening.
De serveerster vraagt of het heeft gesmaakt en legt de rekening op het midden van ons tafeltje. Hij pakt het bonnetje, staat op en loopt naar binnen.
“Ho, wacht… de helft is voor mijn rekening”, roep ik hem na.
Hij kijkt om, zoals ook alle andere mensen op het terras, en steekt overdreven duidelijk zijn middelvinger naar mij omhoog met een blik die niet mis te verstaan is.
Ik kan niet anders dan schaterlachen! Ook zonder woorden verstaan we elkaar.

©Lizziebizzies, september 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *