Een must have

Voor onze huwelijksreis kochten wij twee blauwe Samsonite koffers op wieltjes mét een cijferslot, en, speciaal voor mij, een daarbij passende beautycase, óók met cijferslot. Ik heb die beautycase dus al sinds het eind van de jaren tachtig! Ik voelde me de koning te rijk. Nooit meer een toilettas met lekkende flesjes, maar een gedegen soort schoonheidsgereedschapskoffertje voor mijn oogpotloden in allerlei kleuren, flesjes, potjes, tubetjes, doosjes en alles wat ik tijdens mijn vakanties eigenlijk zelden gebruik. Maar handig was ie!

Toen de vliegreizen na jaren vervangen werden door vakanties met kinderen en de caravan bleef de beautycase thuis. Té groot, té onhandig, een sta in de weg. Een klein toilettasje met een lippenstift, een oogpotlood en mascara was wel zo makkelijk.

Nu de rek er na drieëndertig  jaar uit is, uit het elastiek waarmee de flesjes op hun plaats werden gehouden en uit het elastiek van de zijvakjes waarin ik bijvoorbeeld wat wattenschijfjes mee kon nemen, is het een nóg overbodiger artikel geworden.
Jarenlang heeft hij een plaatsje gehad op de slaapkamer voor de meest onbenullige dingen. Knopen, flesjes nagellak, pincetjes, veiligheidsspelden, een verloren wasknijper en meer van dit soort dingen waarvan ik niet zo snel wist waar ik ze moest laten. De beautycase, met daarin een plastic plateau met vakjes van verschillende afmetingen, gaf altijd uitkomst.

Dit jaar besloot ik mijn nog steeds mooie, blauwe, praktische beautycase, met een nog steeds goed werkend cijferslot, naar de kringloop te brengen. Misschien kon ik iemand blij maken met deze eens zo belangrijke ‘must have’.
Ik voelde me dan ook diep beledigd toen de dame van de kringloopwinkel me met schelle en ongenuanceerde stem te kennen gaf dat ze al genoeg van ‘die dingen’ had staan en er maar niet van af kwam. Dit ‘ding’ nam ze dan ook niet aan.

Met haar ogen in mijn rug liep ik trots mét beautycase de winkel uit. Eén ding wist ik zeker. Al zou ze me terugroepen en zeggen dat ze zich had vergist, zij kreeg ‘m niet meer! Trouwens, helemaal niemand kreeg ‘m meer!
En sinds die tijd staat hij in mijn auto. Achter mijn stoel, of op de achterbank, in de laadruimte of net waar plaats is. En steeds als ik ‘m zie of vastpak, fantaseer ik over wat ik er allemaal in kan doen: een overlevingspakket, reservelampjes, zekeringen, EHBO spulletjes, ruitenkrabbers, cd’s? Het geeft me een fijn gevoel hier over na te denken. En als medepassagiers vragen wat er in die oude beautycase zit, antwoord ik glimlachend: “Dát is geheim”.
Zo prikkelt mijn Samsonite onbedoeld ieders fantasie en wordt er gelachen in mijn auto. Zoiets doe je toch niet weg! Dát is een ‘must have’!