Lummelen

Steeds vaker hoor en lees ik dat lummelen en mijmeren belangrijk zijn voor ons lichaam en brein.  
Als ik aan het woord lummelen denk, denk ik ook aan de buurjongens uit mijn jeugd. Zij werden steevast “lummels” genoemd door mijn ouders. Ik wist niet beter dan dat dit met hun leeftijd had te maken. Ze hingen wat rond, of zaten op hun brommer wat te staren en te niksen en hadden de baard in de keel.  (Het duurde even voor ik door had dat dit niets met de beharing op hun benen, bovenlip en kin had te maken. Alleen jongens konden lummels zijn. Meisjeslummels bestonden niet. Dat gold trouwens ook voor slungels.

Als ik al eens lummel, voel ik me toch schuldig.  Schuldig omdat ik in diezelfde tijd ook iets nuttigs had kunnen doen. Als kind had ik geen last van deze schuldgevoelens. In gedachten verzonken kon ik me heerlijk verliezen in het gevoel van tijd.  Op mijn kamer uit het raam staren, mijn boeken op alfabet zetten, een plaatje draaien of kasten en laatjes opnieuw inrichten. Uren kon ik zoet zijn met het lezen en bijwerken van mijn dag- en plakboek of fotoalbum. (Ja, ik ben wel blij met Facebook!) Mijn ouders, die alleen met elkaar een Noord-Limburgs dialect spraken noemden deze bezigheid: ‘moiken’; doen waar je  zin in hebt. Tijd doorbrengen zonder een doel, waarbij je niets probeert te bereiken. Niets doen is ook iets doen.

Moiken was fijn. Er was ook tijd en rust voor.  Vooral op zondagochtend of op tweede Kerstdag. Iedereen in huis moikte  maar wat. Mijn moeder vooral in de keuken. Mijn vader moikte in de kelder of huiskamer en was bezig met van alles te “repareren” waarvan niet helemaal duidelijk was wat er nou precies aan kapot was. Het waren rustige en vredige momenten . Op de enkele vloek van mijn vader na, die zich op zijn duim sloeg of iets niet meer in of uit elkaar kreeg. Van stress of iets moeten was geen sprake.

Waar en wanneer is het mis gegaan? Waarom is er geen tijd meer om te lummelen en te mijmeren,  te  lanterfanten of lui te zijn ?

Gelukkig hoor ik vanavond bij het journaal dat in de horeca in Amerika het middel CBD (een cannabisvariant) aan koffie wordt toegevoegd om rustig van te worden.  Het lijkt me een gat in de markt na al die jaren waarin de energiedrankjes ons moesten helpen om vooral niet in het lummelen te vervallen.

Ik wens iedereen voor 2019 (en de daarop volgende jaren natuurlijk) veel geluk, gezondheid en wijsheid. En ik hoop dat we met ons allen weer wat meer teruggaan naar die kinderlijke, losse, ongedwongen blik op tijd. Waarin we lekker tijd kunnen verspillen, rondhangen, staren, lummelen of niksen. Moiken!

© Lizziebizzies, december 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *