Koopje

Als ik voor de gezelligheid shop ben ik zelden op zoek naar iets speciaals, maar tóch vind ik altijd weer wat. Deze keer een zijden shawl, helemaal mijn stijl en smaak! De winkel houdt binnenkort op te bestaan en de shawl mag mee voor 20 euro.
Hm… Met de shawl in mijn hand zoek ik nog even verder in het aanbod. En ja hoor, ik vind een soortgelijke shawl maar dan nét weer iets anders. Het wordt moeilijk om een keuze te maken en in mijn hoofd draait het op volle toeren. Zal ik ze allebei kopen of zal ik het bij ééntje houden? Wat wil ik er aan besteden?  Twee keer 20 Euro of allebei voor … 30 of misschien zelfs 25 euro?
Zou hij het doen? Ik kijk naar de oude man die met een ervaren maar treurige blik bij de kassa zit. Uitgeblust. Moe. Is hij failliet? Of heeft hij geen opvolger? Door zijn uitstraling komen bij mij de meest treurige scenario’s voorbij.
Met mijn charmantste glimlach zeg ik de man dat hij mooie shawls heeft. Zó mooi dat ik bijna geen keuze kan maken. Hij staat op, kijkt me met zijn ‘mens-zeur-niet-en-reken-gewoon-af-ogen’ aan en zucht diep.  “Allebei?” Vraagt hij. “Graag, maar dan voor 25 euro” probeer ik stoer maar vriendelijk.
De man kijkt mij enkele seconden aan en zegt zuchtend:  “25 Euro voor mevrouw! Ook nog in een zakje graag zeker…?” 
Triomfantelijk, maar plotseling toch ook enigszins beschaamd besluit ik, met vriendelijke stem en een beetje humor, de man nóg een compliment te geven: “Meneer, u bent een schat!”
Hij pakt de shawls keurig in, neemt het geld van me aan en zegt op barse toon: “Ik zou willen dat ik dat ook van u kon zeggen!”

Vergis ik me of zie ik een twinkeling in zijn ogen als hij mij vervolgens een goede middag wenst?

©Lizziebizzies augustus 2018