Een vreemde vogel

Op mijn achttiende heb ik voor het eerst kennis gemaakt met Alfred Hitchcock, Dat wil zeggen met zijn film “The Birds”. Jong en onervaren (dat onervaren bleek pas veel later) heb ik de film bekeken. Op de meest angstaanjagende momenten dook ik weg in de hals van mijn geliefde. Opgelucht was ik toen de film voorbij was, maar op dat moment kreeg ik voor de rest van mijn leven een beklemmende associatie bij de naam Alfred of Hitchcock. Nog steeds krijg ik een onbestemd gevoel als ik veel vogels bij elkaar zie, of als vogels brutaal dichtbij komen.
Zoals afgelopen mooie nazomer. De buitendeur staat open, de hordeur is dicht, tenminste dat dacht ik.  Ik hoor gefladder dichtbij en plotseling vliegt  een ekster door de huiskamer… Jee wat is hij groot als hij met uitgeslagen vleugels rakelings langs mijn vazen, schemerlampen, fotolijstjes en andere ineens heel erg breekbare spulletjes vliegt. Ik trek mijn knieën op, verstijf van angst en ja, echt waar, ik kan maar één noodkreet slaken: “Mammaaaaa …!” . De vogel schrikt net zo hard van mij als ik van hem en maakt rechtsomkeert. Jammer dat de schuifpui dicht is. Ik hoor een korte doffe knal en vervolgens een gekerm van een vogel met hoofdpijn. Ik ontspan enigszins bij de gedachte dat hij niet meer kan vliegen en wellicht snel het loodje legt.
Mijn redder in nood bij dit soort zaken, spoedt zich naar binnen, verbaasd over mijn wens naar mijn moeder en pakt kordaat stoffer en blik om de ekster op te vegen.
Het gekerm is gestopt en het leed lijkt geleden. Echter bij het opvegen, slaat de ekster zijn vleugels opnieuw uit en vliegt in een enkele reis naar het raam met vitrage, alwaar hij uitgeput en verdwaasd op de vensterbank blijft liggen.  Dit wordt me teveel en ik vlucht naar de hal, van waaruit ik door de glazen deur naar binnen kijk.
Professioneel en koudbloedig vangt mijn man de ekster en geeft hem buiten zijn vrijheid (totdat een kat hem wellicht als lekker hapje definieert…).
Ik ben dankbaar en opgelucht, maar ook verrast dat de beleving van veertig jaar geleden bij de film van Hitchcock mij vandaag de dag nog doet roepen om mijn moeder! 

Mijn moeder, die dit karweitje ook zonder angst of twijfel opgelost zou hebben.

© Lizziebizzies, september 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *