De zee in maart

Er is al zoveel geschreven over de zee, maar nu ik hier weer aan de Noordzee ben wil ik het er toch even over hebben. Wat is dat toch met die zee?
Het geluid van de golven overstemt al mijn gedachten. De wind die het zand doet opwaaien om het vervolgens in de mooiste patronen met ribbels elders neer te leggen, ontneemt me direct al mijn woorden die ik uit zou willen spreken.  De horizon, de woeste golven die het schuim op het zandstrand klotsen, de krijsende meeuwen en de kilometers lange vloedlijn maken dat ik alleen nog maar kan beleven en voelen.  De emotie die de zee bij me oproept uit zich in mijn zoute tranen die spontaan over mijn wangen biggelen. Een soort van geluk maakt zich van mij meester.  
Mijn middelbareschool-vriendin en ik delen deze emotie. Na 40 jaar vriendschap besloten we voortaan één keer per jaar naar zee te gaan om in de eerste plaats onze vriendschap te vieren en te koesteren, maar ook om de emotie die de zee bij ons los maakt, te delen.
Als de emotie is gezakt, onze haren alle kanten op staan door de wind en onze huid min of meer gezandstraald is, willen we koffie! Maar niet voordat we onze uitgelaten stemming, die altijd weer volgt op de tranen, digitaal hebben vastgelegd.
Stevig stappend door het fijne zand bereiken we strandtent De Zeemeeuw, waar het buitenterras achter plexiglas, vol zit met gelijkgestemden. Sommigen met een dekentje over hun benen, maar allemaal met een tevreden glimlach. Mannen en vrouwen met verweerde gezichten, hun dichte ogen, richting zon gekeerd. Dikke jas aan en een latte macchiato (of wat sterkers) in de hand. Hier wordt volop genoten!
Binnen wil iedereen bij het raam zitten om toch maar vooral het contact me de zee niet te verliezen. Nadat we eerst het terras en daarna de hele zaak zijn door gelopen, kiezen we uiteindelijk een plaatsje met uitzicht op zee dicht bij de ingang van de strandtent.
Na uitgebreide bestudering van de kaart, kiezen we allebei een speciale koffie die we thuis niet voor onszelf kunnen maken. Nog een beetje onder de indruk van al het natuurgeweld, en genietend van onze bijzondere bestelling, komen we weer langzaam op stoom. Maar voordat we weer voor tien kwebbelen en lachen, staan we eerst even stil bij onze vriendschap. Alsof de zee ons heeft laten inzien hoe nietig we zijn en hoe belangrijk vriendschap daarom is.  We zeggen elkaar weer hoe blij we met elkaar zijn en beloven elkaar samen oud te worden en de zee jaarlijks te blijven bezoeken. Al moeten we gebracht en gehaald worden. Al worden we honderd! 
Als we samen de strandtent uitlopen valt het ons op dat de gemiddelde leeftijd van de meeste gasten toch wel iets of zelfs veel hoger ligt dan die van ons. Zouden zij ook zo een jaarlijkse afspraak hebben? Je kunt er in ieder geval oud mee worden concluderen we.
Morgen gaan we weer koffiedrinken aan zee! En stevig gearmd lopen we weer terug naar ons vakantiehuisje “De Zomerbries” in Noordwijk.

© Lizziebizzies, maart 2019

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *