Andermans veren

Ben ik een beelddenker of is het een vorm van creativiteit waardoor er altijd een plaatje in mijn hoofd verschijnt als ik ergens aan denk? Het maakt niet uit waar ik aan denk (…), maar er verschijnen beelden. Ik vind het een rijk bezit en ben er erg blij mee. Neem nou de herfst. Bomen met bladeren in allerlei kleuren, eikels, kastanjes, thee met een speculaasje, wind, storm, alles komt voorbij. Ik hou van de herfst. En dus ook van de mooie plaatjes die ik met de herfst associeer.

Sinds ik actief ben op Facebook heb ik een podium gevonden om mijn mooie plaatjes te delen. Mijn mobieltje stelt mij in staat dat wat mij boeit te fotograferen en te delen met mijn Facebookvrienden. Blij word ik van de likes en opmerkingen.

Maar wat nou als een van je vrienden nog mooiere beelden vast legt dan ik kan bedenken?

Je voelt het al… de herfstfoto op mijn Facebookpagina is niet de mijne! En zo voelen de likes en complimentjes ook! Ik pronk met andermans veren.

Ik ben er van overtuigd dat deze ‘anderman’ dat geen probleem vindt, maar ik wil het toch even gezegd hebben. Want hij is het die al jaren lang waardevolle beelden voor mij vastlegt. De mooie momenten met familie en het verleden weer tastbaar heeft gemaakt. Maar ook weer mooie nieuwe herinneringen heeft gemaakt voor de toekomst, waarvoor ik hem erg dankbaar ben.

Er is nog een spreekwoord dat gaat over veren: “iemand een veer in de …”!

© Lizziebizzies, oktober 2018

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *