A Musthave

We kochten ‘m eind jaren tachtig voor onze huwelijksreis. Samen met twee grote blauwe Samsonite koffers op wielen en een cijferslot. De bijpassende beautycase, speciaal voor mij, ook met cijferslot. Ik voelde me de koning te rijk. Nooit meer een toilettas met lekkende flesjes, maar een gedegen soort schoonheidsgereedschapskoffertje voor mijn oogpotloden in allerlei kleuren, flesjes, potjes, tubetjes, doosjes en alles wat ik tijdens mijn vakanties eigenlijk zelden gebruik. Maar handig was ie!

Toen de vliegreizen na jaren vervangen werden door vakanties met kinderen en de caravan bleef de beautycase thuis. Té groot, té onhandig, een sta in de weg. Een klein toilettasje met een lippenstift, een oogpotlood en mascara was wel zo makkelijk.

Nu de rek er na 33 jaar uit is, uit het elastiek waarmee de flesjes op hun plaats werden gehouden en uit het elastiek van de zijvakjes waarin ik bijvoorbeeld wat wattenschijfjes mee kon nemen, is het een nóg meer overbodig artikel geworden.
Jarenlang heeft hij een plaatsje gehad op de slaapkamer voor de meest onbenullige dingen. Knopen, flesjes nagellak, pincetjes, veiligheidsspelden, een verloren wasknijper en meer van dit soort dingen, waarvan ik niet zo snel wist waar ik ze moest laten. De beautycase met daarin een plastic plateau met vakjes van verschillende afmetingen gaf altijd uitkomst. Alle kleine onderdelen die ik op de eerste etage vond borg ik op in mijn stofvrije beautycase, waardoor alles ook altijd weer hervindbaar was.

Dit jaar besloot ik echter mijn nog steeds mooie blauwe praktisch beautycase met een nog steeds goed werkend cijferslot naar de kringloop te brengen. Misschien kon ik iemand blij maken met deze eens zo belangrijke “musthave”.
Ik voelde me dan ook diep beledigd toen de dame van de kringloopwinkel me met schelle en ongenuanceerde stem te kennen gaf dat ze “die dingen” genoeg had staan en er maar niet van af kwam. Dit “ding” nam ze dan ook niet aan.

Met haar ogen in mijn rug liep ik trots met mijn oude vertrouwde beautycase de winkel uit. Één ding wist ik zeker. Al zou ze me terugroepen en zeggen dat ze zich had vergist, zij kreeg ‘m niet meer! Trouwens, helemaal niemand kreeg ‘m meer!
En sinds die tijd staat hij in mijn auto. Achter mijn stoel, of op de achterbank, in de laadruimte of net waar plaats is. En steeds als ik ‘m zie of vastpak, fantaseer ik over wat ik er allemaal in kan doen: een overlevingspakket, reservelampjes, zekeringen, EHBO spulletjes, ruitenkrabbers, cd’s? Het geeft me een fijn gevoel hier over na te denken. En als medepassagiers vragen wat er in die oude beautycase zit, antwoord ik glimlachend: “dát is geheim”.
Zo prikkelt mijn Samsonite onbedoeld ieders fantasie en wordt er gelachen in mijn auto. Zoiets doe je toch niet weg! Dat is pas een “musthave”!


© Lizziebizzies, september 2020